Businessclub AWC op pad met de Lelijke Eend!
Op deze prachtige zaterdagmiddag stond er een 2CV-tour op de activiteitenkalender van onze Businessclub. De organisatie had waarschijnlijk bewust gekozen voor de afkorting 2CV, want de officiële Franse benaming Deux Chevaux schrijft nu eenmaal wat lastiger. En laten we eerlijk zijn: bij onze Businessclub is het Frans doorgaans niet veel beter dan het technisch inzicht.
Het vertrek stond gepland bij Trek, maar vanwege de drukte bleek dat logistiek toch een brug te ver. Na een heerlijk bakje koffie werden de deelnemers daarom te voet door het bos gestuurd (leek wel op een herhalingsoefening van defensie) richting de familie Walraven aan de Heumenseweg.
Eenmaal aangekomen stonden daar de Lelijke Eendjes keurig opgesteld. Een prachtig gezicht! De sfeer zat er meteen goed in en iedereen stond te popelen om plaats te nemen in deze Franse klassiekers.
De organisatie had vooraf uitstekend nagedacht over de groepsindeling. Niet alleen de gezelligheid, maar vooral het gezamenlijke gewicht van de deelnemers bleek een belangrijk criterium.
De zwaargewichten waren keurig over de beschikbare Eendjes verdeeld. Dat was geen overbodige luxe, want sommige deelnemers bleken simpelweg niet achter het stuur te passen. Gelukkig bood de achterbank uitkomst. Met wat duwen, trekken en proppen kon uiteindelijk iedereen mee. De vering van de Eendjes werd deze middag in ieder geval behoorlijk op de proef gesteld.
Onderweg moesten diverse opdrachten worden uitgevoerd. Daarvoor was een mobiele telefoon met de nodige moderne snufjes onmisbaar.
Dat was natuurlijk vragen om problemen als je op de voorstoel Peter Giesbers (1) hebt zitten. Zijn digitale vaardigheden bleken namelijk nog ergens in het tijdperk van Megapool te zijn blijven steken.
Al met al er werd volop gefotografeerd om de opdrachten tot een goed einde te brengen. Maar ook de muzikale talenten kwamen boven water.
Vanuit de Eendjes klonken uit volle borst gezongen Franse chansons. De filmpjes die vervolgens in de groepsapp verschenen, waren werkelijk hilarisch. Sommige deelnemers bleken over verborgen zangtalenten te beschikken. Anderen kunnen hun muzikale carrière beter nog even uitstellen.
Of deze muzikale prestaties doorslaggevend waren bij de puntentelling, blijft overigens een raadsel.
Feit is dat Jan, Jeroen, Jill en Toine er uiteindelijk met de eerste prijs vandoor gingen. Een terechte overwinning? Daarover zullen de meningen binnen de Businessclub ongetwijfeld nog wel even verdeeld blijven.
Halverwege de route moesten de Eendjes daadwerkelijk het water op. Gelukkig niet op eigen kracht, maar keurig op de veerpont bij Cuijk, die ons naar de overkant van de Maas bracht.
Inmiddels werd het behoorlijk dorstig. De tussenstop bij Malle Jan in Plasmolen kwam dan ook als geroepen. Op het terras was het heerlijk toeven en iedereen had van de organisatie een consumptiemuntje gekregen. Dat was alvast een mooi begin.
Toen de uitbater vervolgens kwam melden dat er binnen een tafel voor ons gereserveerd was, steeg de verwachting. Zou er dan toch een lekker hapje op tafel verschijnen? Helaas. De tafel was er wel, maar het eten niet.
Na deze korte pauze volgde een schitterende route langs het Reichswald, Klein Amerika en richting Groesbeek. Via het enige vliegveld in de regio, Airport Malden, werd de terugweg ingezet.
Juist daar vond bij equipe 8 een bijzondere chauffeurswissel plaats.
Een ervaren transportondernemer droeg het stuur over aan een ondernemer uit de Expert-wereld. Je zou denken dat iemand met zoveel ondernemerservaring een eenvoudige 2CV wel onder controle krijgt.
Nou, vergeet het maar.
Het duurde maar liefst tien minuten voordat de nieuwe chauffeur de achteruitversnelling had gevonden. Vermoedelijk is hij gewend dat alles tegenwoordig met een afstandsbediening werkt.
Maar het werd nog treuriger.
Toen eindelijk de derde versnelling was gevonden, besloot de versnellingspook spontaan afscheid te nemen van de rest van de auto.
Daar zat de chauffeur. De pook in zijn hand en nog twaalf kilometer te gaan. Een 2CV is natuurlijk al geen technisch wonder, maar zonder fatsoenlijke versnellingspook wordt het pas écht avontuurlijk.
Gelukkig wist equipe 8, ondanks deze mechanische handicap, toch de eindstreep te bereiken. Een prestatie waarvoor eigenlijk een aparte prijs had moeten worden uitgereikt.
Het belangrijkste was natuurlijk dat iedereen weer veilig terugkeerde bij Trek. De Eendjes hadden hun werk gedaan, de deelnemers hadden het overleefd en de sterke verhalen werden bij aankomst vanzelf steeds sterker.
Onder de sfeervol ingerichte stretchtent zorgden de heaters voor een aangename temperatuur. De heerlijke broodjes beenham, pittige kip en saté met friet gingen er uitstekend in.
Een stevige bodem voor het verdere verloop van de avond, want na zo'n intensieve middag van sturen, zingen, navigeren en vooral veel lachen moest de inwendige mens natuurlijk ook verzorgd worden.
Met tevreden gezichten, prachtige herinneringen en hier en daar waarschijnlijk wat spierpijn van het in- en uitstappen, ging iedereen uiteindelijk huiswaarts.
Organisatie bedankt! Het was een middag…….., of, om in Franse sferen te blijven:
C'était magnifique!